25 Ocak 2013 Cuma

Kayak tatili

14 veya 15 sene önce... Tam tarihini hatırlayamadım. Kızlı erkekli bir grup sporcu genç olarak  kayak programı yaptık. Kızlar ortalama 25 yaşında erkekler ise ortalama 28 'dı herhalde. Aramızda sadece bir evli çift var, geri kalan bizler ise çıkmaktayız. ( Bu sırada çıkmak kelimesi de ne komiktir değil mi ? )

İstikamet Avusturya...St Anton. Hiçbirimiz daha önce Avrupa'da kayağa gitmemişiz..Hele de ben.. Ankara'da üniversite okuyan bir İzmirli olarak ilk kayağımı Kartalkaya'da 20 yaşında ayağıma takmış birisi olarak Avusturya 'da kayak tecrübesine oldukça uzağım. Ama grupta çok iyi kayakçılar var. Genellikle Uludağ ekolünden. Kotla kayıldığı zamanlardan...))

Neyse düştük yollara,vardık güle oynaya. Harika bir pansiyon. Sahibesi çok tatlı bir kadın. Hatta o kadar memnun kaldık ki üstüste 2 sene aynı pansiyona gittik.

Kasaba çok güzel. Pistler ondan daha da  güzel. Siyah ve kırmızı pist çoğunlukla. Mogullar ise bizim erkeklere layık.

Herkes idealist. Kendini geliştirmeye adamış. Başta ben ve birkaç arkadaşım grup dersine takıldık. Bizim gruptan ayrıldık çoğu zaman. Çok da iyi ettik. Nitekim o grup derslerinin emeği çoktur şimdi ki kayak seviyemde.

Her sabah saat 9.00 kalk borusu ile düşerdik pistlere doğru rap rap. Yolumuzun üstünde ise kayak okuluna sabah sabah bırakılmış minik veretler. Hele o yerden bitme  3-4 yaşında yanakları soğuktan al al olmuş sarı kafalı veletler halen aklımdadır. Sadece ben değil tüm kızlar o veletlerin yanından geçerken  '' aayy ne şekerler '' diye sempatik bir şekilde bakardık. Ama sadece sempatik baktığımız yaşlardı. Daha öyle özlem mözlem duymazdık çocuk çoluk işlerine. Uzakta bir hayaldi o zamanlar.

Kasaba Apres-ski de belki de Avrupa'nın en iyisi ve çılgını. İlk gözağrımız ise dağdan kasabaya iniş pistinin tam da solunda Krazy Kanguru.http://www.krazykanguruh.com
İnanılmaz eğlenceli bir yer. Saat 16.00 de içmeye başlıyorsun saat 19.00 veya 20.00 'e kadar içiyorsun sonra da kayakları tekrar takıp aydınlatılmış pistte kasabaya kayarak gidiyorsun..Halen gözümün önündedir hepimizin sarhoş olarak kayması. Cüretkarlık ve gençlik de cabası. Uzun lafın kısası St Anton önemli bir yer etmiştir hayatımızda.Akşam fondüler, partiler...
Kalabalık olarak restaurantlarda yer bulamanın sıkıntısı...

Bazı ilklere de tanık olduğumuz bir yerdir St Anton. Saunaya kadınlı- erkekli birlikte, hatta örtünmeye gerek duyulmadan girildiğinin ilk tecrübe edildiği yerdir St Anton...Gitmedim görmedim...Gidenlerin yalancısıyım diyelim geçelim.

En yakındaki kasaba Lech. Bütün sosyetenin gözbebeği. Gel görki bize uygun değil. Pistler çok düz, sonra tüm kadınlar kürklü. Ama güzel restaurantlar, güzel dükkanlar için arada sırada gidilen bir yer. Ama kayarak ama arabayla.

Yine de en sıcak, karakterli ve sporcu kasaba bizimki. Kayakçılar harbi kayakçı; malzemeden anlayan türden.
Çağlar'ın çok eskimiş bir kayak ayakkabısını yine bir Apres Ski sonrasında bir barın önünde bıraktık. 1 haftanın sonunda o ayakkabı halen orada durmaktaydı..))Anlayın işte herkes o kadar iyi malzeme delisi.

14 seneden bu zamana neler değişti peki...Aynı grup arkadaş birer ikişer sene arayla evlendik. Denk düştü aynı zamanlarda ilk çocuklarımızı kucakladık. Onlar 5 yaşına geldiğinde ise tekrar başladı bizim Alp dağları maceralarımız. Ee malum Alp dağları bu. O kadar büyük ki. Kah orası kah burası derken yolumuz düşmedi St Anton'a bir daha. Ama şimdi hatta yarın yine yollara düşüyoruz. Hem de bu defa yanımızda 2.çocuklarımızla...

En küçükleri 4 en büyükleri 14 yaşında olan. Ağırlıklı ortalamada 10 yaşlarında olan  delikanlı ve genç kız adayıyla  düşüyoruz yine yollara.

Kafam da bazı sorularla....

Acaba Apres Ski yapabilecekmiyiz ?Sarhoş olup geee kasabaya kayarak gelebilecek miyiz ?
Aynı grup arkadaşlarımla 14 sene sonra birlikte bu defa neleri tadacağız? Neleri tecrübe edeceğiz?
Apres skiye çocuk götürsek ne olur ? Barın üstünde anne -babasına gören çocuk nasıl etkilenir ?
Onları odada bıraksak 14 yaşındaki 4 yaşındakine baksa veya kısa çöp çekerek nöbetçi veli bıraksak otelde ve gitsek yine Krazy'e.. Adına layık bir şekilde eğlensek..

Peki şimdi böyle yazıyorum da çok değil 5-6 sene sonra bizimkiler gitmek isteyecek olurlarsa Apres ski'ye.Birlikte mi gideceğiz?Hayır mı diyeceğiz ?

Off zaman çok mu hızlı geçmektedir nedir ?

Neyse soruları boşveriyorum. Hayırlısı ile gidip gelmeyi diliyorum. Kazası belasız..Oğlumun sarı veletlerle arkadaş olduğunu görmek ve kayaktan zevk aldığını görmeyi ümid ediyorum. Tıpkı ablası gibi...














http://www.stantonamarlberg.com/

13 Ocak 2013 Pazar

40

İş konuşmak için toplandığımız günlerden bir tanesinde Bahar ile kendimizi bambaşka konulara dalmış bulduk. Daldığımızın pek tabii farkında idik ama çıkışı bir türlü bilemedik. Sanki 40 yılın başı yaptığımız bir sohbette gibiydik. 40 yıllık bir dostla yapılan samimiyette ve tadda.

Takılı kaldığımız konuların ana konusu hayat ve bize sundukları idi. Yaşımız başımız idi.

Malum Bahar 3 ay sonra 40.yaşına basacaktı. Hani dönüm noktası denilen. İster erkek ister kadın farketmeyen. Hani farkındalıklarımızın arttığı, kendimizi daha iyi keşfettiğimiz, istek ve arzularımızın daha da netleştiği, hatta netleşmekten dolayı daha da keskinleştiği için artık hayatımızda bulunmasını istemediğimiz  kişi ve/veya şeylerle daha kolay vedalaşabildiğimiz, geride kalan zamanın daha az ve değerli olduğu varsayımıyla şimdiki ''an''ların daha kıymetli hale geldiği bir dönem. Hani adeta kılı 40 yardığımız bir dönem.

Hayır; daha ben 40 olmadan yaşamakta olduğum o dönüşümü Bahar 'a her gün hissetttirip, şaşırtırken-ama iyi ama kötü- acaba O ne hissediyordu, nasıl hissediyordu? Zira iş geliştirme toplantılarımız hızla kişisel gelişim toplantılarına dönüşmeye başlamıştı.

Bahar bu; ser verip sır vermezdi.Acaba 40 gün 40 gece sürecek olan merak içeren iç bayıcı sorularıma hazır mıydı? Hani Bahar 'ın 40 yıl düşünse aklına gelmeyecek sorularıma?

Cevaplarını bilmediğinden değil kendi deyimi ile '' Basit düşünmek ve yaşamak varken hayatı, neden 40 dereden su getirecekti ki ? ''

Ama O da gayet iyi biliyordu ki bir fincan kahvenin  bile 40 yıl hatırı varken, benim bu sorularımı ve sorgulamalarımı da iyi niyetle, elinden geldiğince, sabırla ve olgunlukla göğüsleyecekti. Hani bebeğinin 40'nın çıkmasını sabırla bekleyen bir anne gibi. Sonunda ise belki kendi farkındalığıyla  belki de benim zorumla sonunda haykırayacaktı '' Ohh be sonunda benim de 40'ım çıktı diye !!!''

Kimbilir..Yaşayıp görüp buradan da zaman zaman dile getireceğiz.

Sizin de fark ettiğiniz üzere; keramet sadece yaşın 40 olmasında değil keramet 40 sayısının kendisindeymiş aslında..40 sayısı nelere kadirmiş öğrenmek için buyrunuz bakınız ;

 http://tr.wikipedia.org/wiki/40_(sayı)


Bahar sayesinde öğrendiğim 'Hayat 40'ında başlar '' şarkısını da bu vesileyle sizlerle paylaşmak istedim..

40'ından sonra gerçekten İYİ ve GÜZEL yaşamınız dileğiyle..





10 Ocak 2013 Perşembe

Ana Yazım Kılavuzu


Yazmak zor işmiş hakikaten. Doğru düzgün, imla kurallarına dikkat ederek yazmak daha da zormuş.

Geçen gün evde bir ana yazım kılavuzu buldum. Önce hatırlayamadım nereden geldiğini ama sonra hatırladım.

Yıl 1998. Kurumsal hayatta son 10 senemi geçirdiğim Eczacıbaşı-Beiersdorf 'ta ki ilk günüm. Oryantasyon adı altında bir sürü evrak vs verilirken baktım ki  elime bir tane de ''ana yazım kılavuzu'' tutuşturmuşlar.

Daha Internetin olmadığı, e-postanın olmadığı, her türlü yazışmanın son derece resmi, altında çift imza ile yapıldığı zamanlar. Her türlü yazışmanın bir müdür tarafından imla hataları bakımından düzeltildiği zamanlar.

Hediye edilen ana yazım kılavuzunun görevi de bu yazışmalarda ki yazım kurallarını hatasız yerine getirebilmekti. Başka bir şirketin böyle bir şeyi şart koştuğunu zannetmiyorum. Bu kıymetli titizlik sanırım sadece Eczacıbaşı'na mahsus idi. İyiki de öyle idi.

Çok değil sadece 15 sene öncesinden bahsediyoruz.Ama şimdi işe yeni başlamış bir gence, Internet ile çocukluğunda tanışmış, hayatı kısa SMS ve tweet atmak olan bir gence hediye etsek ana yazım kılavuzunu ne düşünür acaba ? Hatta bunu çalıştığı bir şirket hediye etse? Hatta tüm iş amaçlı e-postaları üstleri tarafından gözden geçirilse.İmla hataları düzeltilse...

Şaka zannedilir değil mi ? Hiç öyle şey olur mu hemen yüzümüze vurulur ...


Not:Elimde ki kılavuza rağmen yanlış yazıyorsam da affola:))












9 Ocak 2013 Çarşamba

2013 Anahtar Kelimeleri-1

İster yeni bir seneye ister yeni bir işe ister de yeni bir hevese adım atarken artık önümdeki yolları tasarlamamaya çalışıyorum. Belli bir rota çizmemeye özen gösteriyorum. Sadece nasıl hissetmek istediğime odaklanmaya çalışıyorum..

Bu yeni bir ben.) 40 yaşına bir adım kala ben. Kendine ve içine daha dönük bir ben. Daha az mantık daha duygulu bir ben... Hani MFÖ'nün dediği gibi '' Duygu biraz duygu tüm istediğim buydu '' gibisinden.

Eskiden rota çizerken, plan ve hesap kitap yaparken, enine boyuna düşünürken hep ne olması gerektiğine, neden olması gerektiğine, ne için ve  kim için sorularına çok odaklanırken artık NASIL hissettiğim, düşündüğüm, beni her zamankinden daha fazla  çağırmakta...İçeriden ta derinden bir yerlerden.

Uzun süre kulak kesildim dinledim içimi. Bana nasıl hissetmek istediğime dair bazı anahtar kelimeler söylediler.  Hani İngilizce'de ki '' keyword'' denilenlerden.

Bundan sonra belli bir süre rehberim bu anahtar kelimeler olacak gibi. En azından şimdi'lik.  Zaman şimdi'nin zamanı. Anahtar kelimeler de şimdi'nin anahtarları..

1.Kayıt altına almak

Meşhur Ece ajandaları benim için çok kıymetlidir. Hayatımın en önemli 10 senesini kayıt altına aldığım bir ECE ajandam var.. Kendimi tam keşfettiğim dönemlere ait. Biyolojik yaşımın15, gönül yaşımın ise kederli olduğu zamanlardan. Aşk'ların meşk'lerin çok olduğu ama çoğunluğunun da platonik olduğu saf zamanlardan.

İlk yazım tam 23 sene önce, son yazım ise tam iş hayatıma başlamadan önce yazılmış olan. Sanki bir veda gibi. Sanki ergenliğime veya erken dönem gençliğime. İşe başlamadan tam önce, İstanbul'da ev tuttuktan hemen sonra.Tamam artık ben oldum dediğim, tamam artık gerek yok yazmaya, başlamalı hayatı yaşamaya dediğim zamanlardan.

O zamanlardan bu zamanlara iş güç, evlilik, çocuk çoluk derken tam 17 sene, hiç bir yere not düşülmemiş, kayıt altına alınmamış hiçbir yaşanmışlıklarım. Halbuki yazık olmuş; koskoca bir dönem, hislerim, duygularım, kim olduğum, kimlerle olduğum kayıt altına alınmamış. Halbuki ne de çok kıymetli zamanlarmış.Tam büyüdüğüm, anne olduğum, olgunlaştığım dediğim dönemler olan.

İşte bu sebeptendir ki artık yeniden kayıt altına almak istiyorum kendimi, yaşadıklarımı, hissettiklerimi, büyürken korumaya çalıştığım çocuk olan ruhumu. Kıyaslamak, akıllanmak, gurur duymak, hasret çekmek belki de vay be demek istiyorum yaşanmışlıklarımın her türlüsüne.

O yüzden de blog yazmak, yine mektup yazmak, mektuplaşmak istiyorum değer verdiklerimle. 40 yaşına 1 yıl kadar yaklaşan bir kadın gözünden bu defa. Kayıt altına alarak kayıtsız kalmamak adına. Hani yeni bir dönemime yelken açarken bu defa.


2.İlham'lanmak

Beslendiğimi biliyordum farklı kişilerden ve sohbetlerden ama sanırım uzak kaldım bir süredir bu isteğimden.Yeni sayfalar açabilmek yeni farkındalıklar yaratabilmek istiyorum hatta kişiye bağlı olmasada olan. Belki gördüğümden, belki yediğimden, belki de dinlediğimden etkilenerek hayran olma duygusunu daha fazla tattığım an'lardan oluşan.

Farklılıklara imza atan kişilere; ama başarıya ama başarısızlıklara, cüretkar yüreklerle, denenmemişi denemeye can atan kişilerle tanışmak ve hatta sadece dinlemek istiyorum.Ve sonunda ise tek bir soru sormak istiyorum kendilerine... ''NASIL hissediyorsunuz ?'' diye.

İstemek başarmanın yarısı derler.Yeni senede yeni bir proje karşımıza çıktı. ''İlham veren konuşmalar'' adı altında içerisinde karikatürist, müzisyen,modacı, yaşam mimarı, orkestra şefi olan bu değerli kişilerle buluşmak isteyen kurum ve kişileri buluşturmak istediğimiz.

Hani bu proje sayesinde tekrar ne kadar şanslı hissettiğimi bilemediğim:))

Hayran olma duygusuna aç biilaç, ilham alma peşinde koşarken ilham'ın tam da kendisini önümde bulmanın mutluluğunu yaşadığım..

3.Enerji

Geçen gün dostum Ömür dedi ki;
'' Geçen akşam 15 sene öncesinde çekilmiş bir  videoda seni izledik, fark ettim ki içindeki çocuk ruhun hala hiç kaybolmamış ''

Bu geribildirimi duyduğum an hissettiğim enerjiyi vücudumdaki her hücrem nasıl hissettiyse, 80 yaşıma geldiğimde de kıpkısacık saçlarımla, kendimi zıpır bir şekilde oradan oraya koşturan '' çocuk ruhunu '' kaybetmemiş yaşça tonton olsam da bedenen zayıf bir anneanne ve babaanne olarak görmek istediğimi fark ettim. Hani torunları ile gerektiğinde halen dans edebilen, gerektiğinde ağır aksak da olsa onlarla rekabet dolu işlere girişebilen. Enerjimi hem fiziksel hem de ruhsal olarak halen akıtabildiğim. Hatta damlatarak değil fışkırtırarak yapabildiğim.

Bu yüzden de bana hep  enerji verdiğini bildiğim şeylere daha da önem göstermeye kararlı oldum;
-bana meditasyon etkisi sağlayan sporun her türlüsüne  devam etmek,
-dinleyici olarak  müziği iliklerimde hissedebilmek,
-mega ülkeler iddialı şehirler, ezberden yapılmış, komfor odaklı seyahatler yerine  daha fazla keşif daha fazla oksijen, az çoktur'u deneyimleyeceğim  seyahatlere daha fazla gidebilmek,
-ne olursa olsun olumlu olmak, olumlu bakmak,tevekkül sahibi olmak,
-keşke dememek, harekete geçmek, çaba göstermek,

Uzun lafın kısası Macy Gray'ın bu şarkısında da dediği gibi ''hayat hem çok güzel hem de çok güzelliklerle dolu ''

Yaşamaya devam ederken çocuk ruhumuzu kaybetmemek ümidiyle ümitle dolsun yürekleriniz...












7 Ocak 2013 Pazartesi

Elveda İsviçre Saati...

Yeni seneye biraz hızlı, biraz dağınık, biraz öyle biraz böyle girdik.

Çok şükür sağlıklarımız yerinde aklımız beş karış havada olarak diyelim.

Yeni yıla değişiklik yaparak Ankara'da girdik. Aile büyüklerini ziyaret edelim dedik. Rehavet içinde uçağa atlayıp gittik. Gidiş o gidiş.

Uçaktan indik bavulları beklemeye başladık. Bekle Allah bekle; 2 bavuldan 1 tanesi çıkmadı. İlk önce ihale benim üstüme kaldı. Nerede olabilirdi çocukların bavulu? Halbuki elimi bile sürmemiş, çocuklarla birlikte arabadan inip havaalanının içine girmiştim.

Neden sonra fark ettik ki elimizde zaten check-in edilmiş sadece 1 bagaj fişi var...

Önce suçlu kim diye gözler süzüldü, sonra herkes kendini savundu. Sonra çözümler üretilmeye başlandı. Ama buna en çok bavullarına her türlü şeylerini koyan çocuklarım üzüldü. Hatta kızım olayı bayağı abarttı:) 2 akşam kalacağımız ve her türlü şımartılacağı dedesinin evinde kendini gereksiz yere yıprattı.(Kime çekmiş acaba?)

Bu arada İstanbul ile temasa geçilerek arama tarama çalışmaları başlatıldı.

Ya havaalanında arabadan indiğimiz yerde, ya da havaaalanında kontuar önünde ya da arabada kalmıştı. İki ihtimal vardı;ya başıboş valiz kategorisinde bomba imha ekipleri tarafından şüpheli paket damgası yiyecek ve gerekilen yapılacaktı ( ki düşünmek bile istemedim çocuklar açısından sonuçlarını !!) ya da sapasağlam bir şekilde  arabanın bagajında bulan valeler tarafından bayağı dalga geçilecektik.

Beklenen haber geldi. Sadece bizlere ithaf edilen özlü sözlerin kulağımızı çınlamasından anladık başımıza ne geldiğini. Arabadan sadece 1 bavul alıp arkamıza bile bakmadan ilerlemiş, diğerini arabada bırakmışız.

Ortam biraz yatıştı, gülüşmeler başladı. Gerginlikten değil içten. Uzun süre kendimize bu kadar gülmemiştik. Meğersem ne kadar kıymetli bir hismiş.))

Çağlar dedi ki '' İsviçre saati şaştı... ''

Dedim ki '' yıllardır saat gibi olduğumuz asıl kabahat ''

O yüzden de Sevgili 2013;

Tam da beklediğim gibi geldin. Pervasızca. Önce bizi sonra rutinimizi şaşırtarak.Ağız dolusu güldürerek. Ağzımızda hoş bir tad bırakarak...

İyi ki geldin, hoş geldin.. Çok beklemiş, çok özlemiştik biz bu an'ı ...




Not 1;Bu olay bize gösterdi ki bu kadar kısa seyahat için  bavula bile gerek yokmuş. Herşey, her zaman eksiksiz bir şekilde yanımızda olsun hissi ne kadar da yorucu imiş.

Not 2:Ankara'ya dair hislerimi de en kısa zamanda yazacağım..

Not 3: Yeni senenin benim için önemli kelimelerini de ayrıca paylaşacağım.




Elime yapışmış işler, yapılmak istenmeyenler